Terugval

Terugval

Het zat eraan te komen. De weg naar herstel is hobbelig. Het is geen rechte weg met het einddoel op de horizon, maar ligt vol obstakels en bevat allerlei bochten en zijweggetjes. Deze week liep ik maar al te hard tegen zo’n obstakel aan. Ik had een enorme terugval. De slaapproblemen kwamen in alle heftigheid weer terug en spanningen waren torenhoog resulterend in meerdere paniekaanvallen. De oorzaak? Ik heb geen idee.

Vorige keer schreef ik nog over de ontspanning en positiviteit die ik de afgelopen maanden voelde. Over de ontwikkeling die ik had gemaakt tijdens deze bizarre periode. Ik was juist zo trots dat ik, zonder hulp, nieuwe inzichten had gekregen en me zo anders voelde dan een aantal maanden terug. Allemaal op eigen kracht.

Des te harder kwam de klap aan. Alsof deze ontwikkeling in één keer werd teruggedraaid. Ik voelde me precies hetzelfde als het diepe dal van afgelopen winter, waarin mijn slaapproblemen, spanningen en paniekaanvallen het heftigst waren. Ik was gefrustreerd en volledig in paniek. Wat als ik helemaal geen vooruitgang had gemaakt? Wat als deze ontwikkeling nu teniet werd gedaan? Moet ik nu helemaal opnieuw beginnen?

Continu was ik aan het malen. Want wat was nou die trigger? Vorige week ging het nog zo goed, maar deze week leek de wereld compleet anders. Ik ging na wat er veranderd was ten opzichte van vorige week. Geen verandering in drukte rondom mijn studie en ook onderneem ik nog steeds dezelfde dingen in mijn vrije tijd. Geen nieuwe uitdagingen of obstakels die in het vooruitzicht liggen. Ik kan geen oorzaak bedenken.

Mijn ouders probeerden mee te denken in dit proces. Na te gaan wat er in mijn hoofd omgaat en daar een beetje orde in te scheppen. Ik heb vele gesprekken gehad, maar ben er nog steeds niet helemaal over uit. Waarschijnlijk is mijn spanningsniveau de afgelopen weken steeds een klein beetje meer opgebouwd door de onbewuste opeenstapeling van vele gedachten en gevoelens. Totdat mijn hoofd te vol wordt. Er ontstaat dan chaos, waardoor ik geen overzicht meer heb. Dat leidt tot paniek. Onbewust keerde negatievere gedachten terug en werd de druk die ik mezelf opleg steeds wat hoger. Langzaam nam de automatische piloot het weer over en keerde de haast terug in mijn leven. Een geleidelijk proces van de afgelopen weken totdat mijn lichaam deze week weer begon met protesteren.

Mijn lichaam roept opnieuw een halt toe, maar dit keer veel sneller dan de vorige keer. Ik word me weer bewust van het proces waarin ik zit. Dat ik er nog niet ben. Mijn lichaam geeft het signaal dat ik weer even de rem in moet trappen. Een stap terug moet doen. Concreet betekent dat het loslaten van mijn perfectionisme en praten over mijn gevoelens en gedachten. Luisteren naar mijn gevoel en daarop inspelen. Dit betekent ook dat ik om hulp moet vragen bij anderen. Niet alles alleen willen oplossen.

Een terugval is niet te voorkomen. Ik vind dat lastig te accepteren, maar het hoort nou eenmaal bij het leerproces. Gewoonten die ik al meer dan twintig jaar heb, moeten worden verbroken en dat is niet zomaar gebeurd. Verandering is niet makkelijk, maar ik weet dat ik op de goede weg zit. Die ontwikkeling van afgelopen maanden is niet teruggedraaid. Nog steeds weet ik dat vele inzichten mij hebben geholpen naar het punt op de weg waar ik nu sta. Ik weet dat ik nog meerdere stappen terug zal zetten, dit was niet de laatste terugval, maar weet ook dat ik nog veel meer stappen vooruit zal nemen. Totdat uiteindelijk die horizon wel in zicht komt en ik me weer oprecht gelukkig kan voelen.

2 gedachten over “Terugval

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *