Te veel emoties

Te veel emoties

Sinds kleins af aan heb ik mijn emoties weg gestopt. Nooit stil gestaan bij wat ik voelde. Afgelopen jaar begon ik ze steeds een klein beetje meer toe te laten. Emoties van jaren geleden kwamen naar voren, maar ook emoties van nu voelde ik intenser. Ik werd overladen door allerlei gevoelens en gedachten. Het was teveel om in een keer te kunnen ervaren. Van blijdschap tot verdriet. Boosheid en frustratie. Alle emoties voelde ik tegelijkertijd. Ik wist niet wat ik ermee aan moest. Het was een intense periode die in het teken stond van vele paniekaanvallen, torenhoge spanningen en slaapproblemen. In deze periode begon wel steeds meer duidelijkheid te ontstaan van mijn problemen. Van de oorzaken van mijn hoge spanningslevels.

Meer duidelijkheid

In februari 2020 bleek wel dat er verandering moest komen in mijn behandeling, zoals ik ook al in mijn vorige blog schreef. Omdat ik overladen werd aan emoties, kon ik ze niet meer verbergen. Ik vond dit lastig, omdat ik me altijd had verborgen achter een lach. Maar ook was ik opgelucht, dat ik eindelijk mijn emoties steeds meer kon uiten. Dat ik niet continu alles zelf hoefde op te lossen. Ik leerde dat om hulp vragen oké is. Doordat ik meer emotie liet zien en meer mijn gevoel uitsprak, werden de problemen duidelijker. Voor mezelf, maar ook voor mijn ouders. Mijn ouders zagen ook dat het traject in de basis GGZ niet de goede richting op ging. Ik leek alleen maar achteruit te gaan. Alleen maar meer spanningen en paniekaanvallen te hebben.

In die periode had ik veel lange gesprekken met mijn ouders. Zij hielpen mij zoeken naar de oorzaken van de stress en paniekaanvallen. Zij hielpen mij met oplossingen bedenken voor de ‘problemen’ die ik zelf creëerde. Zo wist ik steeds beter om te gaan met de dingen waar ik tegenaan liep. Ook kreeg ik zo meer inzicht in de oorzaken van mijn spanningen. De dingen die bij mij zorgden voor paniekaanvallen. Waarom ik zo slecht sliep.

Het gesprek

Ik had zelf nog altijd geen duidelijkheid gegeven aan mijn psycholoog. De intensiteit van de problemen beschreven. Ik wilde wel praten. Thuis ging dat steeds beter. Maar bij anderen lukte het gewoon niet. Bovendien kan ik héél goed mijn emoties verbergen en alles relativeren. Ik kan met een lach op mijn gezicht vertellen dat ik slecht heb geslapen of dat ik continu benauwdheid voel. Over de enorme paniekaanvallen waar ik zo angstig voor was of de spanning die ik kreeg voor elke sociale gelegenheid. Logisch dat het niet overkomt. 

Samen met mijn moeder en stiefvader besloten we dat zij meegingen naar het volgende gesprek met de psycholoog. Op 17 februari 2020 was dan het moment. Het was tijd voor duidelijkheid. Mijn ouders vertelde de psycholoog over onze gesprekken thuis. Over dat ik ze vrijwel elke avond belde omdat ik weer in paniek was. Weer aan het hyperventileren was en het gevoel niet te kunnen ademen. Vrijwel elke avond belde we uren, omdat ik alleen op deze manier wat rustiger werd. Ik had het gevoel dat ik alleen op deze manier in slaap kon komen.

Opgelucht

Na dit gesprek met de psycholoog bleek dan ook dat ik met de basis GGZ niet genoeg geholpen kon worden. Ook zij was het eens dat ik een veel langer traject nodig zou hebben om me weer beter te voelen. Ik weet nog dat ik zo bang was dat ik met dit traject niet geholpen kon worden en ik wist ook niet, tot dat moment, dat er nog specialistische hulp geboden kon worden. Daarom voelde ik daarnaast nog extra de druk dat binnen die tien gesprekken alles opgelost zou moeten zijn. Er viel na dit gesprek zo’n last van m’n schouders af. Ik was opgelucht dat ik nog veel meer hulp kon krijgen. Blij dat ik mijn ouders mee had genomen naar dit gesprek.

Hierna had ik nog een aantal gesprekken met deze psycholoog. Ik was heel opgelucht en blij dat ik doorverwezen was. Maar de wachttijden binnen de geestelijke gezondheidszorg zijn lang. Daarom vond ik het ook fijn dat ik nog een paar gesprekken kon hebben in de tussentijd. Nog regelmatig kon blijven praten over mijn gevoelens en een aantal tips kon meekrijgen. Zo had ik niet het gevoel stil te staan in het proces. Ondertussen begon ook de coronatijd, waarin ik ook een aantal inzichten heb gekregen. Binnenkort zal ik schrijven over wat die tijd mij heeft gebracht tot nu toe.

Een intense periode

Deze hele periode, van november tot en met maart, ervaarde ik dus vele ups en downs. Mijn emoties vlogen alle kanten op. Hoewel de slechte momenten in de meerderheid waren, zaten er ook dagen tussen dat ik me juist heel goed voelde. Dat ik het idee had dat ik vooruitgang boekte. Dat de spanningen weg waren. Mijn energielevel was hoger. Op deze dagen probeerde ik zo veel mogelijk te ondernemen. Ik wilde deze energie goed gebruiken om te sporten, te studeren en sociaal te zijn. Zo productief mogelijk de dag door te komen. Bang om de volgende dag deze energie niet meer te ervaren. Maar dit resulteerde ook in spanning. Weliswaar voor de leuke dingen, maar zo had ik eigenlijk geen moment rust. Nooit een ontspannen gevoel.

Helaas waren de dagen dat ik me slecht voelde in de meerderheid. Dagen van intense spanning. Huilbuien en paniekaanvallen. Hyperventileren en duizeligheid. Vaak had ik een enorme terugval na zo’n goede dag. Die dagen voelde ik me dubbel zo slecht. Ik moest mijn energie doseren. Niet te snel vooruit willen. Dit maakte ook dat ik zoveel frustratie in me had. Ik kon nog niet accepteren dat ik het anders moest doen. Dat ik een stap terug moest doen. Deze realisatie kwam pas later. Pas de afgelopen maanden begint langzaam door te dringen dat ik deze stap terug moet doen. Niet altijd maar productief willen zijn. Om rust te creëren in mijn hoofd, moet ik minder gehaast leven. Momenten van ontspanning zijn ook productief.

Ik moest hier doorheen

Achteraf ben ik blij dat ik deze periode heb meegemaakt. Ik heb het gevoel dat ik deze periode door moest. Dat mijn lichaam het signaal gaf dat ik verandering moest brengen in de manier waarop ik leefde. Dat ik al deze emoties moest ervaren. Jarenlange opstapelingen van emoties en spanningen moesten eruit. Een stukje verwerking om vervolgens weer vooruit te kunnen. Nog steeds voel ik dat ik deels in deze periode zit, maar gelukkig nemen de goede dagen de overhand en weet ik ook steeds beter om te gaan met de slechte momenten. Langzaam is er een verandering zichtbaar. Ik ben nog lang niet waar ik wil zijn, maar deze periode is wel al een goede en belangrijke ontwikkeling in het proces die ik doormaak.

Eén gedachte over “ Te veel emoties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *