Een waardevolle persoonlijke ontwikkeling

Een waardevolle persoonlijke ontwikkeling

Juni 2019. Het besef kwam. Het gaat niet goed met mij. Ik slaap niet goed. Ik word vaker ziek. Ik voel continu spanning. Ik ben moe en geïrriteerd. De vrolijke ik is weg. Ik ben mezelf volledig kwijt. Met dat besef besloot ik dat het tijd was om iets te veranderen. Sindsdien heb ik veel meegemaakt. Zowel positief als negatief. Maar de persoonlijke ontwikkeling die ik daardoor heb ondergaan is heel waardevol.

Ik ben geen prater

Het afgelopen jaar was een heftig jaar. In het voorjaar van 2019 kwam steeds meer het besef dat het niet goed ging met mij. Jarenlang heb ik niet goed voor mezelf gezorgd. Eind 2018 was, denk ik, de druppel. Ik stopte, na 1,5 jaar, met mijn tweede studie, diergeneeskunde. Radeloos was ik, want ik was wéér terug bij af. Nog steeds wist ik niet wat ik wilde doen en waar ik naar toe wilde. Ik kwam wéér in het gat van een tussenjaar terecht. Inmiddels mijn derde. Daar bovenop kwam dat ik vaker ziek werd en mijn lichaam dus signalen gaf dat het niet goed ging.

Ik ben nooit een prater geweest en over mijn gevoelens en gedachten sprak ik al helemaal niet. Maar op een gegeven moment gaat dat fout. Dan stapelen al je gevoelens en gedachten op en breek je. Dit moment kwam voor mij in het voorjaar van 2019. Ik brak. Mijn ouders hadden mij nog nooit zo gezien. Ik was altijd stil en rustig, maar wel vrolijk. Huilen deed ik alleen op mijn kamer. Klagen over pijn had ik nog nooit gedaan.

Samen met mijn moeder en stiefvader ging ik, doodzenuwachtig, naar de huisarts. Zij deden grotendeels het woord. Praten was, en is nog altijd, moeilijk voor mij. Ik vond mezelf een aansteller, want ik heb het toch goed, dacht ik?! Ik heb een enorm lieve familie die mij steunen in alles, een goed, fijn huis, een goede fysieke gezondheid. Toch niets om me zorgen over te maken? Waarom voelde ik me dan zo?

Een depressie?

Ik werd doorverwezen. Vanwege de lange wachttijden bij de GGZ, kon ik in november 2019 pas terecht. Eerst naar de praktijkondersteuner van de huisarts. Toen naar een psycholoog. Daar kreeg ik een paar vragenlijsten. Mij werd verteld dat ik op alle mogelijke punten slechter scoorde dan de gemiddelde persoon. En dan had ik het nog niet eens eerlijk ingevuld, want nog steeds was ik er van overtuigd dat alles wel mee viel. Een depressie kwam eruit. Hmm, oké, is dat het?

Ik kreeg het langste behandeltraject in de basis GGZ. Dit betekent dat je tien gesprekken krijgt met een psycholoog. Het voorstel was om te focussen op sociale contacten opbouwen. Want dat is iets dat ik miste en waar ik moeite mee heb. Dus ik kreeg de opdracht om af te spreken met vriendinnen en studiegenoten. Ik dacht, prima, leuk! Dus dat deed ik. Ik ging af en toe uit eten, dronk wat met verschillende mensen en stuurde wat vaker een app. Maar ik ging me niet beter voelen.

Het wordt alleen maar erger

In januari 2020 begonnen de problemen erger te worden. Altijd had ik al wat slaapproblemen, waar ik me overigens tot dan toe niet bewust van was, maar ik begon steeds slechter te slapen. Ik kreeg paniekaanvallen en ook de spanningen in mijn lichaam werden erger en erger. Elke avond was een hel. Sommige nachten sliep ik niet en andere nachten sliep ik maar vijf uur. Ik sloeg colleges over en kon ook mijn hobby’s niet meer uitoefenen. Ik bleef studeren, want dat vond ik belangrijk, maar ook dat kostte me steeds meer moeite.

Ondertussen werden de paniekaanvallen erger. Soms hapte ik naar adem. Ik belde in paniek mijn moeder en stiefvader op. Dit hielp. Praten helpt, elke keer weer. Maar het blijft zo ontzettend moeilijk. Ik wil alles zelf oplossen, maar dat lukt niet.

De complexiteit van mijn problemen

Na een aantal gesprekken bij de basis GGZ bleek dat het niet toereikend genoeg was voor mij. Ik voelde me alleen maar slechter. Ik werd doorverwezen naar de specialistische GGZ in februari 2020. In april 2020 kon ik terecht voor een intakegesprek. Vooraf moest ik opnieuw vele vragenlijsten invullen. In het tweede gesprek kwamen diagnoses.

Gegeneraliseerde angststoornis, sociale angststoornis, paniekstoornis. Daarnaast een vermoeden van persoonlijkheidsstoornis en/of autismespectrumstoornis.

Een hele lijst. Dit moest ik wel even verwerken. Maar dit gaf mij ook rust. Hier kan ik mee verder, dacht ik.

Helaas kon ik hier niet behandeld worden vanwege de complexiteit van mijn problemen. Opnieuw moest ik worden doorverwezen. Opnieuw weer een lange wachttijd. Nog steeds kreeg ik geen hulp. Mijn vermoeidheid en spanningen begon me steeds meer in de weg te staan. Elke dag voelt, nog steeds, als overleven.

Inmiddels ben ik in juni 2020, een jaar na het besef, bij een tweede behandelaar terecht gekomen. Ik heb een paar gesprekken gehad en opnieuw vele vragenlijsten ingevuld. De vermoedens voor autismespectrumstoornis werden groter en dus moet ik worden onderzocht. Er is een diagnose nodig om te kunnen behandelen.

Geen stap verder, maar een enorme ontwikkeling

Dat is waar ik nu sta. Ik ben aan de ene kant nog geen stap verder, maar tegelijkertijd heb ik het afgelopen jaar al een enorme ontwikkeling ondergaan. Ik ben gaan praten en gaan schrijven, ik ben gaan inzien welke karaktereigenschappen mij in de weg staan, wat mijn spanningen veroorzaakt en wat mij helpt om deze te verlagen. Ik ben nog lang niet waar ik moet zijn, maar deze persoonlijke ontwikkeling is al heel waardevol. Elke dag is een stap in de goede richting.

Dit is bij lange na niet het volledige verhaal van afgelopen jaar. Dat valt ook niet in een kort stukje tekst samen te vatten. Maar ik ben enorm trots op mezelf dat ik dit heb durven opschrijven en heb durven delen. Een jaar geleden had ik dit nooit van mezelf verwacht.

5 gedachten over “Een waardevolle persoonlijke ontwikkeling

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *