Het gaat niet goed met mij

Het gaat niet goed met mij

Een gesprek begint vaak met de vraag ‘hoe gaat het met je?’ Een standaard vraag waarbij een standaard antwoord past zoals ‘goed’ of ‘druk’. Ik denk dat maar weinig mensen de vraag oprecht stellen of oprecht antwoord geven. Niemand verwacht toch een negatief of uitgebreid antwoord op deze vraag?! Hoe zouden we reageren als iemand zou zeggen dat het niet goed ging? Ook ik geef altijd het standaard antwoord. Zoiets als ‘goed, druk met mijn studie’. Maar dat is niet het eerlijke antwoord. Het gaat namelijk helemaal niet zo goed met mij.  

Ik was niet mezelf

Lange tijd, zeg maar gerust jarenlang, heb ik ontkend dat het niet goed ging. Ik negeerde mijn klachten en probeerde ze weg te stoppen. Het viel toch wel mee, dacht ik?! Achteraf gezien schreeuwde mijn lichaam dat ik een stap terug moest doen. Luisteren naar de signalen van mijn lichaam deed ik niet.

Niemand wist hoe ik me echt voelde. De buitenwereld zag een vrolijk meisje dat goede cijfers haalde, altijd lachte, veel sportte en plezier haalde uit haar hobby’s. Ook thuis, bij mijn ouders en broertje, liet ik niets merken. Ik hield dus een masker voor. Ik was niet mezelf.

Maar mijn ouders kennen mij goed. Onbewust lachte ik thuis minder, werd ik kortaf en stiller en had ik steeds minder zin om dingen te ondernemen. Het werd steeds moeilijker om mijn echte gevoelens te verbergen. Hoe graag ik dat ook wilde.

Ik kan me nog goed een moment herinneren dat ik volledig brak. Nooit huilde ik. Maar op dat moment werden de spanningen, die ik al die jaren had opgebouwd, te veel. Urenlang heb ik met mijn moeder op bed gezeten. Alleen kwam er geen woord uit. Ik kon niet vertellen wat er aan de hand was. Toen was wel duidelijk dat het niet goed ging. Alleen wist ik niet precies waarom.

Vanaf toen probeerden mijn ouders vaker met mij te praten. Voorzichtig stelden ze voor of het niet tijd was dat ik hulp ging zoeken. Het woord depressie begon vaker te vallen. Ik begon me steeds een klein beetje meer open te stellen. Voor mijn gevoel én voor hulp. Vorig jaar was dan ook het moment dat ik, samen met mijn ouders, naar de huisarts stapte om mij te laten doorverwijzen naar een psycholoog.

Een vicieuze cirkel

Op dat moment had ik nog steeds niet helemaal het besef dat het niet goed ging. Ik dacht dat het allemaal wel mee viel. Voor mijn gevoel had ik af en toe een beetje stress. Ik was wat vermoeid en sliep soms slecht. Iedereen heeft dat wel eens. Dat is normaal.

Maar gaandeweg besefte ik dat ik deze klachten niet ‘wel eens’ of ‘soms’ heb. Ik heb heel veel stress, veel spanning, continu zelfs. Een hoge hartslag en benauwdheid. Hyperventileren en paniekaanvallen op dagelijkse basis. Ernstige slaapproblemen. Soms slaap ik nachten niet. Vaak heb ik zo weinig energie dat ik met moeite de dag doorkom. Dit is niet normaal.

Het is nu duidelijk dat mijn klachten heel complex zijn. Mijn mentale klachten uiten zich in veel spanning, angst en paniekaanvallen, oververmoeidheid, buikpijn, hoofdpijn en duizeligheid. Dit is nog maar een kleine greep uit de dingen waar ik dagelijks last van heb. Het is een vicieuze cirkel van mentale en lichamelijke klachten, waarin de bron nog niet helemaal duidelijk is.

Keuzes maken

De invloed van deze klachten op mijn dagelijks leven is groot. Elke dag loop ik wel weer tegen iets aan wat niet kan, waar ik spanning van krijg of de energie niet voor heb. Ik kan niet doen wat een ‘normale’ 22-jarige zou doen. En het frustreert, enorm.

Ik wil graag studeren, een leuke bijbaan, een druk sociaal leven en ontspanning en plezier halen uit mijn hobby’s. Allemaal tegelijk, in balans. Maar dat gaat nu niet. Ik moet keuzes maken om mijn energie goed te benutten en het overzichtelijk te houden voor mezelf. Dat is nog elke dag een uitdaging. Maar als ik dat niet doe, wordt de spanning te groot en raak ik uitgeput.

Acceptatie

Nu, een jaar later, heb ik geaccepteerd dat het niet goed gaat met mij. Acceptatie is de eerste stap in de richting van herstel. Het lucht op dat ik dit nu accepteer, want ik weet dat het vanaf hier alleen maar beter wordt.

Ik ben een enorme doorzetter en positief ingesteld. Ik weet dat dit gevoel maar tijdelijk is en dat mijn weg naar herstel is begonnen. Het proces van herstel gaat lang worden, maar ik weet dat het goed komt met mij!

4 gedachten over “Het gaat niet goed met mij

  1. Hier staat precies hoe ik me voel. Alles wat je omschreef past bij mij ook. Ik heb nu ook door dat het niet goed met mij gaat, maar ik weet niet wat ik eraan moet doen. Hulp zoeken is logisch, maar ik ben bang om mijn ouders hierover te spreken (ik ben 16 jaar trouwens).

    1. Wat vervelend dat je je zo voelt, Emma. Weet dat je zeker niet de enigste bent die zich zo voelt! Ik snap heel goed dat je het lastig vindt om hier over te praten. Maar het is al ontzettend dapper dat je hier een reactie zet en erkent dat je je niet goed voelt. Dat is al een eerste stap in de goede richting! Ik zou je wel aanraden om met iemand hierover te praten als jij er klaar voor bent. Als je het lastig vindt om hier met je ouders over te praten, is er misschien een vriendin, broer of zus, ander familielid of vertrouwenspersoon op school waarmee je zou kunnen praten? Mocht je dat ook nog lastig vinden, mag je mij ook een privéberichtje op instagram (@ambersterenborg) sturen. Dan zou ik verder mee kunnen denken!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *