Gevoel van eenzaamheid

Gevoel van eenzaamheid

Wat was nou precies de oorzaak van mijn heftige terugval? Hoe kon ik me al die maanden zo goed voelen, maar ging het van de een op andere dag weer zo slecht? Vorige keer schreef ik dat de intense spanningen ineens terugkeerden uitend in paniekaanvallen en slapeloze nachten. Ik wist niet waar het vandaan kwam. Wat de oorzaak was. Na een week, met verschillende gesprekken en veel nadenken, is er een bepaald gevoel die opeens heel erg naar boven kwam. Een gevoel van eenzaamheid.

Eerder schreef ik hier nog niet over, omdat ik dit één van de moeilijkste gevoelens vind om open over te zijn. Zeker omdat het idee bestaat dat dit gevoel onder jongvolwassenen niet zo speelt, terwijl dat juist wel het geval is. Des te belangrijker om hierover te praten en ons open te stellen naar elkaar. Zeker in deze tijd kan dit gevoel extra opspelen en overheersen. Juist erover praten en luisteren naar elkaar zorgt voor een gevoel van verbinding en het verminderen van het gevoel van eenzaamheid.

Mijn gevoel van eenzaamheid

Het gevoel van eenzaamheid speelt bij mij al heel erg lang. Ik denk zelfs dat mijn hele leven dit gevoel al in vlagen voorkomt, maar dat ik me hier pas bewust van ben sinds een paar jaar. Sinds 2015, na het behalen van mijn diploma op de middelbare school, is het gevoel van eenzaamheid steeds meer gaan spelen. Iedereen ging zijn eigen weg, maar ik wist niet wat mijn weg zou worden. Ik had geen idee welke richting ik op wilde, waardoor ik twee verkeerde studiekeuzes maakte en drie tussenjaren had. Continu had ik het gevoel niet op mijn plek te zitten en dat ik geen verbinding kon maken met studie- en leeftijdsgenoten. Het gevoel van eenzaamheid groeide met het jaar.

Ik heb vaak het gevoel dat anderen mij niet begrijpen. Mijn manier van denken en doen is anders, waardoor ik me nooit volledig aangesloten voel binnen een groep. Ik ben nooit buitengesloten, maar heb wel altijd het gevoel dat ik buiten de groep val. Als een soort derde wiel aan de wagen. Ik doe mijn best, maar dat gevoel van onbegrip en ‘anders’ zijn blijft altijd meespelen. Dit maakt de verbinding met anderen lastig en nooit volledig.

Bovendien heb ik lang de tijd nodig om me open te stellen naar anderen en lijk ik vaak afwezig. Het duurt lang voordat ik mensen toelaat in mijn leven, waardoor het voor anderen ook lastiger is om met mij in verbinding te komen. Daarnaast neem ik zelf niet snel het initiatief in sociaal contact. De combinatie van moeite met sociaal contact en mijn geslotenheid en het gevoel van eenzaamheid staan lijnrecht tegenover elkaar wat het ontzettend lastig maakt om dit gevoel te verminderen.

Het afgelopen jaar

In september 2019 begon ik mijn huidige studie, maar zoals ik eerder schreef, waren de problemen toen al zo heftig dat ik hulp nodig had. Ik kreeg eerder dit jaar al de diagnose ‘sociale angststoornis’ bovenop een aantal andere diagnoses. Ik deed mijn best om wel sociaal te zijn en initiatief te nemen in mijn nieuwe studie, maar zat zo slecht in mijn vel dat dit niet optimaal ging. Een half jaar later begon de pandemie en hoewel deze periode mij ook veel positieve inzichten heeft gebracht, is dit natuurlijk niet de ideale periode om uit deze eenzaamheid te komen.

Afgelopen maanden is het gevoel van eenzaamheid wel enigszins weggezakt, omdat ik met de mensen die dicht bij me staan, meer verbinding ging maken. Ik leerde me steeds een beetje meer openstellen naar de mensen waar ik van hou, waardoor emotioneel waardevolle gesprekken ontstonden. Door mijn gedachten en gevoel niet alleen maar voor mezelf te houden, maar juist uit te spreken, weet ik dat ik er niet alleen voor sta. De afgelopen tijd ben ik steeds dichter naar mijn ouders en broertje toe gegroeid waar ik super dankbaar voor ben.

Ik voel me schuldig

Terugkijkend, zie ik dat ik sinds september van dit jaar weer langzaamaan in oude patronen terugviel. Mijn studie begon weer, waardoor mijn dagen weer volledig gevuld waren met verplichtingen. Dit betekende ook dat ik weer vaker alleen thuis zat en meer op de automatische piloot ging leven. Gehaaster en minder bewust van mijn omgeving. Daarnaast hield ik weer steeds meer mijn gedachten en gevoel voor mezelf, omdat een schuldgevoel begon te overheersen.

Ik voel me schuldig naar mijn ouders en broertje, omdat ik me zo slecht voel. Schuldig dat ik niet de positiviteit en spontaniteit kan brengen dat ik zo graag zou willen. Ik wilde anderen niet tot last zijn met mijn negatieve piekergedachten en emotionele schommelingen, dus hield ik het maar zo veel mogelijk voor me. Precies zoals ik, voor dit jaar, ook al mijn hele leven deed. Deze gewoonte is dus niet zomaar te doorbreken. Maar deze gewoonte zorgt er wel voor dat ik me eenzaam voel. Alsof ik er alleen voor sta, terwijl ik weet hoe graag mijn familie me wil helpen.

Ik heb dit een paar weken volgehouden. Tot die terugval. Ik kreeg het gevoel dat ik helemaal terug bij af was. Dat ik zomaar weer een jaar terug in de tijd ging en al die positieve ontwikkelingen voor niets waren. Nu besef ik me dat juist zo’n terugval me weer bewust maakt van hoe ver ik eigenlijk al gekomen ben. Dat ik afgelopen jaar veel meer mijn gedachten en gevoelens heb gedeeld en daarmee meer in verbinding ben gekomen. Nog steeds maak ik hierin vooruitgang. Elke stap terug is weer een leermoment. Deze terugval duurde ‘maar’ een paar weken, terwijl die periode daarvoor zo’n 20 jaar duurde. Wat een verschil!

De puzzelstukjes vallen langzaam op hun plaats

Nog even terug naar dat eenzaamheidsgevoel. Dat gevoel is nog altijd wel aanwezig. Ook al is de verbinding met mijn naaste familie heel sterk en voel ik me niet alleen bij hen, is mijn sociale kring daarbuiten heel klein. Daar kan ik op bepaalde momenten nog steeds verdrietig van worden en dat is ook niet zomaar opgelost. Ik weet dat ik me heel moeilijk open kan stellen naar mensen die ik niet ken. Dat ik vaak afwezig lijk. In mijn eigen wereldje. De verbinding zoeken met mij kan daardoor lastig zijn. Daarnaast speelt bij mij dat gevoel van onbegrip. Ik wil verbinding maken en mezelf open stellen, maar als ik me niet begrepen voel, sluit ik me toch heel snel weer af.

De tegenstrijdigheid van die sociale angst en het gevoel van eenzaamheid is wat het zo ontzettend lastig maakt. Zelf weet ik, sinds kort, wat de oorzaak is van mijn moeite met communicatie en sociale vaardigheden. Ik heb namelijk deze maand een diagnose gekregen die veel puzzelstukjes op hun plaats laat vallen. In een volgende blog wil ik hier uitgebreid op ingaan en beschrijven waarom deze diagnose zo belangrijk is voor het proces waar ik nu in zit.

4 gedachten over “Gevoel van eenzaamheid

  1. Lieve Amber ik ben elke keer weer onder de indruk van je , super knap van je dat je dit deelt met ons en ik weet zeker dat het goed gaat komen met je , super trots op je dikke kus xx

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *