Frustratie

Frustratie

Op veel vlakken heb ik mezelf ontwikkeld de afgelopen tijd. Ik ben een stuk positiever, gemotiveerder en kan ontzettend genieten van de kleine dingen die elke dag op mijn pad komen. Maar ook heb ik mijn dagelijkse frustratie. Telkens loop ik tegen dezelfde muur aan. Ik kan het maar niet accepteren. Veel tegenslagen kan ik afwegen tegen positieve momenten. Maar soms blijf ik gefrustreerd. En dat is oké. We hebben allemaal onze dagelijkse tegenslagen en moeilijkheden waar we mee om moeten gaan. En soms kan je die even niet ombuigen naar iets positiefs.

Elke dag loop ik weer tegen die muur aan

Waarom ben ik toch altijd zo vermoeid? Mijn grootste frustratie. Elke dag weer. Ik start de dag altijd positief. Zin om te studeren, om te sporten en naar buiten te gaan. Zin om sociale activiteiten te ondernemen. Maar na een uur studeren, stort ik in. Gefrustreerd probeer ik met alle moeite de lettertjes op mijn scherm te lezen en de informatie in me op te nemen. Maar inmiddels heb ik dezelfde zin al zes keer gelezen. Nog steeds heb ik geen idee. Ik geef mezelf een paar minuten pauze. Daarna gaat het wel weer. Maar opnieuw begint het scherm voor me te draaien. Ik ben nog geen half uur verder. Hoe moet ik zo mijn dag doorkomen?

Dit soort dagen komen geregeld voor. Enorme vermoeidheid verslaat me 9 van de 10 dagen. Die ene dag dat mijn energielevel hoger is, voel ik me een ander mens. Ik geniet intens van die dagen en probeer daar ook het maximale uit te halen. Want ik weet dat het de volgende dag weer gedaan is met die energie.

De vermoeidheid is soms zo extreem dat alles om me heen draait en mijn lichaam zo zwaar voelt dat ik het niet in beweging krijg. Vaak komt dit heel onverwachts. Het ene moment lijk ik me nog goed te voelen, maar het andere moment loop ik tegen die muur aan. Dan stort ik plotseling volledig in. Vrijwel dagelijks heb ik deze momenten. Zo vermoeid dat ik geen emoties meer kan tonen. Of alleen frustratie voel. Ik wil zo graag dingen doen. Maar ik word telkens tegengehouden.

Ik zit mezelf in de weg

Die vermoeidheid is het gevolg van twee dingen. Ten eerste maakt mijn autisme dat ik veel sneller vermoeid ben dan de gemiddelde persoon. Verwerking van prikkels in mijn hersenen verloopt anders. Prikkels, zoals geluiden, licht, beweging en gevoelens, komen bij mij veel harder binnen. Bovendien kunnen mijn hersenen deze minder goed filteren, waardoor ik een soort van overladen word met informatie. Het geluid van de tv, de flikkerende lichten, pratende mensen om mij heen, het gevoel van warmte, de smaak van een stukje chocolade… Al deze prikkels voel ik tegelijkertijd en kan ik soms moeilijk negeren. Alles gaat door elkaar. Soms voelt het zo intens dat ik niet weet hoe ik ermee om moet gaan. Die vele prikkels moeten continu worden verwerkt. En dat kost veel energie.

Ook maakt mijn autisme dat ik die vermoeidheid niet goed aan voel komen. Vandaar dat ik op een onverwachts moment volledig instort. Ik voel dat ‘beetje vermoeid’ zijn niet. Ik voel alleen de extreme vermoeidheid, waardoor ik dus eigenlijk allang over mijn grenzen heen ben gegaan.

Dus ik doe het ook zelf. Ik put mezelf uit door te veel te doen. Te veel in te plannen en bezig te blijven. Te weinig pauzes te nemen. Ik weet het heel goed. Maar de verandering gaat moeizaam. Ik probeer het elke dag, maar de frustratie, om meer dingen te willen, blijft aanwezig. De eigenwijze ik gaat dan toch maar weer dingen doen, die ik overigens wel leuk vind, maar waar ik eigenlijk niet de energie voor heb.

De enigste manier om minder vermoeid te zijn, is meer rust te nemen. Meer ontprikkelmomenten te hebben. Om te voorkomen dat ik over die grens ga en volledig instort. Ik weet dat dit de manier is. Maar ik vind het heel lastig te ontspannen. Om ‘niets’ te doen. Geen prikkels tot me te nemen. Daar word ik onrustig of juist nog vermoeider van. Wat geeft mij rust, maar ook energie? Daar weet ik het antwoord (nog) niet op.

Het is oké

Hoewel de positiviteit overheerst, wil ik hiermee zeggen dat ik nog steeds mijn dagelijkse frustratie heb. Mijn dagelijkse struggle. Ik heb laten zien dat ik veel stappen maak, en ik positief ben over het nu en de toekomst, maar nog steeds zijn er dagelijks momenten dat ik even baal van mijn gezondheid. Dat ik baal dat mijn ontwikkeling niet sneller gaat en ik geen sneltrein in kan stappen naar het eindpunt. Dat ik baal dat ik nog niet volledig heb geaccepteerd dat deze vermoeidheid er ook bij hoort. Bij mijn autisme. Maar het is oké om af en toe gefrustreerd te zijn. Boos te zijn op de situatie. Om je gevoelens toe te laten en deze er te laten zijn zoals ze zijn. Want alleen door ze toe te laten, en niet weg te stoppen, kan je ze verwerken en plaats maken voor positieve emoties.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *