De eerste gesprekken

De eerste gesprekken

Ik ga terug naar november 2019. In deze maand startte de eerste gesprekken met mijn eerste psycholoog. Ik vind het lastig om precies te beschrijven hoe deze gesprekken gingen. De herinneringen zijn vaag. Wel heb ik een paar kleine stukjes in deze periode opgeschreven, waardoor ik enigszins kan terughalen hoe deze periode voor mij was. Hoe ik het heb ervaren en welke emoties ik had. Of eigenlijk welke emoties ik zo ver had weggestopt. Hoewel ik heel diep vanbinnen wel veel emotie voelde, kon ik ze niet benoemen. En ik wist ook niet hoe ik ze moest uiten. Het traject bij de eerste psycholoog verliep daarom ook moeizamer dan ik had gehoopt.

Het eerste gesprek

Mijn eerste gesprek met de psycholoog had ik op 7 november 2019. Ik weet nog wel dat ik ontzettend zenuwachtig was. Ik voelde al die dagen al veel spanning, maar als ik nieuwe dingen moet doen of nieuwe mensen moet ontmoeten, wordt het nog een stukje erger. Zo ook dit moment. Mijn moeder en stiefvader gingen mee naar dit eerste gesprek. Dat vond ik belangrijk, omdat zij vaak beter kunnen verwoorden waar ik tegenaan loop. Welke problemen ik ervaar. Zelf vind ik dit lastig en vergeet ik veel te vertellen. Ik ben ook heel goed in relativeren. In het afzwakken van mijn problemen. Mijn ouders behoeden me daarvoor. Zij vertellen waar het écht op staat. Ook zien zij mij op mijn slechtere momenten. De momenten die ik niet zo snel aan de buitenwereld zou tonen.

Ik wist niet hoe ik me voelde

In deze periode had ik overigens nog niet het achterste van mijn tong laten zien. Ook niet aan mijn ouders. Zij zagen dat het niet goed ging. Dat ik niet lekker in mijn vel zat. Maar hoe ik me écht voelde op dat moment, wisten ook zij toen nog niet. Bovendien besefte ik zelf ook niet hoe diep de problemen zaten. Ik voelde me slecht, maar kon dit niet verwoorden of uiten. Het leek daarom niet zo erg als dat het echt was. Het probleem was nog niet volledig aan de oppervlakte.

Dit eerste gesprek begon met de vraag waar ik precies last van had. Dit vond ik meteen al een moeilijke vraag, want ik wist dat zelf ook niet. Wel vertelde ik over de lichamelijke klachten. De spanning en vermoeidheid. Heel objectief. Maar echt de gevoelens en gedachten waar ik tegenaan liep, kon ik toen niet uiten of verwoorden. Ze vroeg naar de oorzaak van mijn problemen en waar ik graag hulp bij zou willen. Ik vond dit zo’n moeilijk gesprek. Want als ik al niet wist wat precies mijn klachten waren, wist ik al helemaal niet waar ik hulp bij nodig had.

Mijn ouders namen grotendeels het gesprek over. Zij vertelden dat ik last had van veel spanning. Dat ik stress ervaar bij de kleinste dingen. Dat ik nooit mijn emoties uitte of mijn gedachten deelde. Zij zagen dat ik me slecht voelde, maar vertelde dat ik dit ook heel goed kon verbergen. Ik vond het fijn dat zij dit konden vertellen.

Teleurgesteld

Na dit gesprek was ik blij dat ik hulp kreeg. Opgelucht dat ik eindelijk vooruit zou gaan. Maar ook was ik teleurgesteld in mezelf. Weer klapte ik dicht toen er dingen aan me gevraagd werden. Weer wist ik niet wat ik moest zeggen. Ik wil zoveel vertellen. Mijn gedachten uitspreken. Duidelijkheid geven. Maar het lukt dan niet. Dat frustreert zo erg, waardoor ik nog meer in mezelf keer. Nog meer een masker opzet.

Volwassen genoeg

Het volgende gesprek met de psycholoog was op 14 november 2019. Dit was wel het moment dat ik alleen moest gaan. Ik was volwassen genoeg om alleen te komen zei de psycholoog. Ik kon prima zelf gesprekken voeren. Maar dat vond ik juist zo lastig. Praten over mijn gevoelens en gedachten. Over de dingen waar ik tegenaan loop. Hoe moest ik dat nou doen? Ik was dus weer heel zenuwachtig. Niemand zou het gesprek kunnen overnemen, dus ik was volledig op mezelf aangewezen. Mezelf openstellen vond ik al lastig naar mijn ouders. Laat staan naar iemand die ik niet ken.

Gelukkig verliep het gesprek beter dan verwacht. We hadden het over mijn jeugd. Onder andere over mijn schooltijd, vriendschappen, de scheiding van mijn ouders en dingen die mijn ouders hebben meegemaakt, mijn vele tussenjaren en verkeerde studiekeuzes. Ik kon redelijk objectief vertellen over deze onderwerpen. Zo maakte ik het makkelijk voor mezelf. Maar achteraf gezien was ik dus weer aan het relativeren. Ik kon heel goed om mijn gevoelens heen praten. Dingen afzwakken en doen alsof alles goed ging. Nog steeds geen duidelijkheid.

Niet eerlijk

Ook had ik een paar ingevulde vragenlijsten mee naar dit gesprek. Ik weet nog dat ik deze invulde op een moment dat ik me redelijk goed voelde. Momenten die toen niet vaak voorkwamen. Zo gaf ik eigenlijk het beeld van hoe ik mij tien procent van de tijd voelde. De andere negentig procent voelde ik me helemaal niet goed. Weer aan het relativeren. Ook op papier zwakte ik zo mijn klachten volledig af.

28 november 2019 kreeg ik de uitslag van die vragenlijsten. Ik schreef hier al eerder over. Hier kwam namelijk de diagnose depressie uit. Daarnaast scoorde ik slechter dan de gemiddelde persoon op onder andere slaapproblemen, depressie, angst, zelfbeeld en lichamelijke klachten. Mijn spanningsniveau was torenhoog. Dit was het beeld van hoe ik mij voelde op de weinige goede momenten. Hoe was de uitslag geweest als ik de vragenlijst wel eerlijk had ingevuld?

Het langste traject

Op basis van de eerste twee gesprekken en deze vragenlijsten werd besloten om voor het langste traject in de basis GGZ te gaan. Een traject van tien gesprekken waarin ik zou leren omgaan met mijn gedachten. Anders zou leren kijken tegen bepaalde situaties. Cognitieve gedragstherapie. Ik kreeg hierbij een soort opdrachten mee naar huis om mijn manier van denken te veranderen. Daarnaast werd duidelijk dat de focus zou gaan liggen op sociale contacten. Met meer sociale activiteiten, zou ik beter in mijn vel gaan zitten. Dat was de theorie. Helaas bleek het niet zo simpel te zijn.

In mijn volgende blog zal ik dieper ingaan op het vervolg van de therapie, de volgende gesprekken en hoe deze focus op sociale contacten voor mij uitpakte.

Eén gedachte over “ De eerste gesprekken

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *