De druk werd me te veel

De druk werd me te veel

Het traject bij mijn eerste psycholoog startte officieel in december. Deze periode was het dieptepunt van afgelopen jaar. Een diep dal die tot maart zou voortduren. Vanbinnen ging ik kapot. Vanbuiten was niets te zien. Ik weet nog goed dat ik in deze periode zoveel druk ervaarde. Van alles om me heen, maar bovenal van mezelf. De druk die ik mezelf oplegde, zorgde voor enorme spanning en veel emotie. Die emoties die ik voelde werden duidelijker. Ik kon ze beter plaatsen, maar ik kon ze nog steeds niet uiten. Zo stapelde de emoties zich op in mijn lichaam. De spanning werd daarmee elke dag erger. De druk werd me te veel.

Focus op sociale contacten

Op 19 december 2019 had ik mijn derde gesprek met de psycholoog. Aan de hand van vorige gesprekken en de ingevulde vragenlijsten stelde zij voor om het langste traject te volgen. Ik zou tien gesprekken krijgen waarin ik met behulp van cognitieve gedragstherapie zou leren omgaan met mijn gedachten. Mijn gedachten leren ombuigen. Bepaalde gewoontes doorbreken. Ook stelde zij voor om de focus te leggen op sociale contacten. Het doel was natuurlijk om me weer goed te voelen. Om uit de depressie te komen en de spanning in mijn lichaam te verminderen. Door meer onder de mensen te zijn, zou ik er weer bovenop komen.

Ik stemde in met dit voorstel. Ik wilde me heel graag beter voelen en wilde ook alles proberen om dit voor elkaar te krijgen. Zelf wist ik totaal niet welke hulp ik nodig had, dus ik probeerde vertrouwen te hebben dat ik me na dit traject beter zou voelen. Wel had ik mijn twijfels. Over de focus op sociale contacten had ik een dubbel gevoel. Enerzijds was ik het eens dat ik te weinig sociale activiteiten ondernam. Ik wilde graag leuke dingen doen met vrienden en familie. Ik vind dat ook heel erg leuk! Maar anderzijds vind ik communicatie juist heel moeilijk. Ik vind het heel moeilijk om me in gesprekken te mengen. Voornamelijk in grotere groepen. Bovendien kost sociaal zijn mij heel veel energie. En die energie had ik toen helemaal niet.

Ik moest een drempel over

Ik kreeg dus de opdracht om meer af te spreken met vrienden. Dit was een makkelijk begin, dacht de psycholoog. Maar voor mij was dit helemaal niet makkelijk. Dit was al een drempel. Want met wie moest ik dan afspreken? Mijn sociale kring was helemaal niet zo groot.

Bovendien was het in deze periode extra moeilijk om sociale activiteiten te ondernemen. Niemand wist hoe ik me echt voelde. Ik wist niet wat ik moest vertellen of hoe ik me moest gedragen. Ik kon heel goed doen alsof ik het naar mijn zin had. Net doen alsof ik aandachtig naar de gesprekken luisterde. Ik lachte mee wanneer anderen lachten. Maar eigenlijk was ik in mijn hoofd alleen maar bezig met mezelf. Nadenken over wat ik moest zeggen. Hoe ik me moest gedragen. Hoe ik me moest mengen in het gesprek. Ik was continu in gedachten.

Wel deed ik heel erg mijn best om het advies op te volgen. Ik stuurde een paar mensen een bericht om iets leuks te gaan doen. Zo had ik in deze periode toch een paar leuke activiteiten gepland. Ik was heel blij dat ik die drempel was overgestapt. Trots op mezelf. Voor anderen lijkt dit zo simpel, maar voor mij was dit een overwinning.  

Maar een paar sociale activiteiten bleken niet voldoende. De spanningen namen niet af. Het werd alleen maar erger. Tot paniekaanvallen aan toe. Er ging geen dag meer voorbij zonder stress.

Het ging steeds slechter

Op 23 januari 2020, in het vijfde gesprek, vertelde ik de psycholoog dat het steeds slechter ging. Ik vertelde over de spanningen in mijn lichaam. Over de ernstige slaapproblemen. Ik sliep zo slecht dat ik overdag niet goed meer kon functioneren. Blijkbaar had ik in voorgaande gesprekken nog niet helemaal duidelijk gemaakt hoe ik me voelde. Dat de problemen een stukje erger waren dan ik voordeed. We spraken over een aantal gewoonten die ik moest doorbreken. Meer naar buiten voor frisse lucht. Minder thuis zitten. Schermtijden minderen. Ook lag nog steeds die focus op afspreken met vrienden.

Ik had dus aangegeven dat het slechter ging dan ik voordeed. Maar nog steeds kwam dit helemaal niet over. Deze gewoonten doorbreken waren niet de oplossing. Dat wist ik al. Maar dit gaf ik niet aan. Het was al een hele overwinning om te spreken over de spanningen en stress die ik dagelijks ervaarde. Dit was mijn manier van het uiten van emoties. Om dan ook nog aan te geven dat het niet de goede richting op ging, vond ik een te grote stap. Mijn mening geven was een stap te ver. Bovendien wilde ik ook nog niet de hoop helemaal opgeven dat dit traject niet voldoende zou zijn.

Een echte perfectionist

Ik weet nog goed dat het me in deze maand allemaal echt te veel werd. Ik voelde zo erg de druk. Van alle kanten kreeg ik allerlei adviezen en verplichtingen. Van mijn psycholoog. Mijn studie. Van familie. Maar bovenal van mezelf. Ik voelde de druk om al deze adviezen op te volgen. Gewoonten te doorbreken. De druk om alles te doen wat goed zou zijn voor mijn mentale gezondheid. Maar ook wilde ik zo graag van de spanning af. Het liefst zo snel mogelijk.

Dus ik deed er alles voor. Ik volgde elk advies op van mijn psycholoog en ging dagelijks op zoek naar tips om beter te kunnen slapen. Stress te verminderen. Te kunnen ontspannen. Maar dit werkte alleen maar averechts. De spanningen namen toe. Bijna dagelijks paniekaanvallen. De slapeloosheid bleef. Ik wist niet meer wanneer ik voor het laatst een goede nachtrust had. Een ontspannen dag zat er niet meer tussen.

Ik wilde alles helemaal goed doen. Tot perfectie aan toe. Bang om te falen. Om teleur te stellen. Naar mijn psycholoog, naar mijn ouders en familie, maar vooral naar mezelf. Een echte perfectionist.

Het moet anders

Ik wist dat het anders moest. Op deze manier zou ik niet vooruit gaan. Als niemand ingreep, zou het na dit traject stoppen en zou ik geen stap verder zijn. Thuis sprak ik hierover met mijn ouders. Zij stelde voor om bij het volgende gesprek weer mee te gaan naar de psycholoog. Ondanks dat de psycholoog had gezegd dat ik het beste alleen kon komen. Omdat ik volwassen was. Ook hier was ik dus weer heel zenuwachtig. Maar dit was wel een goede beslissing. Hoe dat gesprek precies ging, en hoe het vervolg van het traject eruit zag, zal ik in mijn volgende blog beschrijven.

2 gedachten over “De druk werd me te veel

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *